Trawianka (Perccottus glenii) — znana również jako rotan — to niezwykle wytrzymała, inwazyjna ryba słodkowodna wyróżniająca się dużą, masywną głową, szerokim otworem gębowym i ciemnym, plamistym ubarwieniem. Osiągając wagę do 300 g, gatunek ten słynie z ogromnego apetytu oraz nieprawdopodobnej zdolności do przetrwania w skrajnie trudnych warunkach środowiskowych.
Zachowanie i wpływ na ekosystem
- Drapieżnictwo i dieta: Będąc agresywnym drapieżnikiem w odniesieniu do swoich rozmiarów, żywi się larwami owadów, robakami, ikrą oraz narybkiem innych gatunków. Bezawaryjnie pożera niemal każde żywe stworzenie, które jest w stanie zmieścić w swoim pysku.
- Siedlisko i wyjątkowa odporność: Zamieszkuje płytkie stawy, jeziora zalewowe, rowy melioracyjne i małe, zamulone zbiorniki wodne. Jest niezwykle niewymagająca co do jakości wody — z łatwością znosi silne deficyty tlenowe, znaczne zanieczyszczenia chemiczne, a nawet częściowe zamarzanie w zimowym lodzie.
- Wpływ inwazyjny: Jako gatunek obcy i niezwykle ekspansywny potrafi w krótkim czasie całkowicie zdominować niewielkie akweny, doprowadzając do wyparcia rodzimych gatunków ryb poprzez wyniszczenie ich ikry i narybku.
Techniki łowienia i atrakcja podlodowa
- Skuteczne przynęty i sprzęt: W sezonie letnim łowi się ją na lekkie zestawy spławikowe, natomiast zimą na mormyszkę. Najlepszymi przynętami są kawałki surowego mięsa, niesolona słonina, czerwone robaki, narybek oraz ochotka. Co ciekawe, kawałek mięsa samej trawianki stanowi doskonałą przynętu na kolejne osobniki tego gatunku.
- Cel zimowego wędkarstwa: Trawianka jest jednym z głównych celów wędkarstwa podlodowego na małych stawach i starorzeczach. Wykazuje aktywność przez cały rok w temperaturach od 2 do 26 °C i bardzo agresywnie atakuje mormyszkę zwieńczoną skrawkiem słoniny lub mięsa nawet w najzimniejsze miesiące.
