
Boleń (Leuciscus aspius), zwany również rapą, to duża, niezwykle silna ryba z rodziny karpiowatych. Wyróżnia się mocną, wrzecionowatą budową ciała i jest jedynym prawdziwym, bezwzględnym drapieżnikiem pośród rodzimych karpiowatych. Choć w łowiskach przeważają osobniki o wadze 2–4 kg, to rekordowe, trofeowe okazy mogą osiągać masę nawet do 12 kg.
Podstawą diety bolenia są drobne ryby ławicowe: ukleje, kiełbie, strzeble oraz narybek. Boleń poluje w niezwykle efektowny i widowiskowy sposób: z ogromną prędkością wpada w ławicę uklei i uderza mocnym ogonem o powierzchnię wody, ogłuszając drobnicę. Ten charakterystyczny, głośny plusk wędkarze nazywają „atakiem bolenia” lub „biciem rapy”.
Boleń wykazuje najwyższą aktywność przy temperaturze wody w przedziale 14–26 °C, dlatego szczyt jego żerowania przypada na miesiące letnie. Drapieżnik ten poluje głównie w ciągu dnia, ze szczególnym nasileniem o świcie i podczas wieczornego zmierzchu. Głośne zbiórki na powierzchni są jednoznacznym sygnałem jego obecności. Jesienią, wraz ze spadkiem temperatury wody, boleń schodzi w głębsze partie rzeki.
Boleń jest rybą wybitnie prądolubną. Najchętniej wybiera bystrza, rzeczne rafki, płycizny, główki (ostrogi), filary mostów oraz warkocze i prądy wsteczne za wyspami. Patroluje znaczne odcinki rzeki w silnym nurcie, często odpoczywając za przeszkodami, zza których błyskawicznie wypada na płyciznę w celu ataku.
Podstawową metodą połowu jest spinning, w którym kluczową rolę odgrywa zasięg rzutu. Do absolutnych klasyków należą cykady, pilkery, kastmastery, smukłe bezsterowe woblery (boleniówki), walkery oraz streamery. Bardzo skuteczne bywa również łowienie na muchę z użyciem dużych streamerów na tonących linkach.
Łowienie dużych, ostrożnych boleni wymaga od wędkarza dużej precyzji i bezwzględnego zachowania dyskrecji: