
Szczupak pospolity (Esox lucius) to główny drapieżnik słodkowodny półkuli północnej. Charakteryzuje się opływowym, kamuflażowym ubarwieniem ciała oraz potężnymi szczękami uzbrojonymi w ostre zęby. Okazy trofeowe mogą osiągać wagę nawet do 25 kg.
Jako typowy drapieżnik z zasadzki, szczupak żywi się rybami, żabami, rakami, ptactwem wodnym oraz gryzoniami. Atakuje błyskawicznie ze swojej kryjówki i jest w stanie połknąć ofiarę ważącą nawet do 1/3 jego własnej masy ciała.
Szczupaki są najaktywniejsze w temperaturze wody 8–20 °C. Najlepsze okresy na łowienie szczupaka to wiosenny żer (tuż po tarle w marcu–kwietniu) oraz żer jesienny (październik–listopad). Latem ich aktywność przypada głównie na świt i zmierzch. Dobre brania występują również przy zachmurzonej pogodzie oraz podczas spadku ciśnienia barymetrycznego.
Szczupak najchętniej przebywa przy roślinności wodnej, zatopionych korzeniach, spadkach dna (głębinach) oraz pod podmytymi brzegami – zawsze blisko kryjówki, z której wyprowadza atak. Większe okazy zazwyczaj zajmują głębsze partie wody.
Najskuteczniejsze przynęty na szczupaka to woblery, błystki obrotowe i wahadłowe, przynęty gumowe (miękkie), spinnerbaity oraz żywiec. Spinning stanowi główną metodę połowu, choć zestawy żywcowe są niezwykle skuteczne przy polowaniu na duże egzemplarze. Stosowanie wytrzymałego przyponu stalowego lub z grubego fluorocarbonu jest obowiązkowe, aby zapobiec obcięciu zestawu przez ostre zęby.
Aby skutecznie łowić trofeowe szczupaki o wadze powyżej 5 kg, warto stosować duże przynęty (15–25 cm), prowadzić je wolno przy dnie oraz wybierać duże zbiorniki wodne w sezonie jesiennym. Jerkbaity oraz wielkie gumy to wyspecjalizowane przynęty na największe okazy.