Piskorz (Misgurnus fossilis) — w języku angielskim zwany weatherfish — to niezwykła ryba przydenna o wydłużonym, wężowatym ciele, pokrytym drobną łuską i wyposażonym w czułe wąsiki wokół otworu gębowego. Osiąga wagę do około 200 g. Jest powszechnie znany ze swojej unikalnej zdolności do reagowania na zmiany ciśnienia atmosferycznego oraz przetrwania w trudnych warunkach tlenowych.
Zachowanie i odżywianie
- Dieta i sposób żerowania: Żywi się przede wszystkim drobnymi robakami, larwami owadów, małymi mięczakami oraz detrytusem. Przeszukuje miękkie podłoże, używając wąsików do wykrywania pożywienia ukrytego w mule.
- Siedlisko i przystosowania: Zamieszkuje muliste dno wód stojących i wolnopłynących — starorzecza, stawy, jeziora zalewowe oraz rowy melioracyjne. Potrafi zagrzebać się głęboko w mule, a w przypadku spadku zawartości tlenu w wodzie potrafi oddychać powietrzem atmosferycznym za pomocą jelita.
- Wrażliwość na ciśnienie i aktywność: Najaktywniejszy przy temperaturze wody w przedziale 10–22 °C. Przed zmianą pogody i tuż przed burzą staje się wyjątkowo niespokojny — wypływa w górne warstwy wody i intensywnie się miota, skąd wywodzi się jego potoczna nazwa „ryba pogodowa”.
Techniki łowienia i zastosowanie wędkarskie
- Skuteczne przynęty i zestawy: Łowi się go na lekkie zestawy spławikowe lub delikatny sprzęt gruntowy. Do najskuteczniejszych przynęt należą kawałki czerwonych robaków, ochotka oraz białe robaczki, które muszą spoczywać bezpośrednio na zamulonym dnie.
- Naturalny barometr: Wędkarze i obserwatorzy przyrody od dawna wykorzystują piskorza jako żywy wskaźnik meteorologiczny. Masowe wypływanie piskorzy w pobliże powierzchni wody jest niezawodnym sygnałem nadchodzącego załamania pogody, deszczu lub nadciągającej burzy.
